fatladysings.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    RECHTS
    Slinger-Kloje
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Encaustic Art
     
     
     
     
     
     
     
     
    assortiment KOFFERHUNKS
     
      
     
      
     
     
    Welkom in het boudoir van de fat lady.
    En vergeet niet: It ain't over till
    the fat lady sings!
    Om een lans te breken voor dames van
    groot formaat, spelen zij hier de hoofdrol.
     
                                                               (beeld door: Marbo)
     
     
     
     
    Membership of the Golden Circle is strictly based on
    pointes earned on the following qualities:
     
    - fair
    - humour
    - music- and /or artminded
    - intellectually > IQ 60
     
    25 points:
    - Golden Girl/ Boy
     
    50 points:
    - Golden Prestige
     
    100 points:
    - Golden Elite
     
    Points are given by all members
    of the Golden Circle.
     
    List of members:
    - The fat lady herself ( GE)
    - Axelle (GP)
    - Wil ( GP)
    - Madelon J.Ph. de Cantecler van
       Barneveld ( GP)
    - Babbelegoegje. (GP)
    - Drs. J.A. Happolati   Benoemd op 7 november j.l.,
      als eerste Golden Boy van de vereniging. (GB)
     


     
     
     
     
     
     
     
     
     



    Is dit niet maf?
    Wie dit gemaakt heeft weet ik niet, maar mooi is het zeker.
    Beweeg met de muis, hou 'm stil en kijk wat er gebeurt.
    (werkt bij mij niet met Firefox)

    Laatste artikelen
    Verwend
     
    OMG, uw Fatlady is toch zo vre-se-lijk schan-da-lig verwend, de afgelopen Kerst. U begrijpt, het kostte even tijd om dit alles uit te proberen, maar nu kan ik u dan ook alles laten zien.
    De keurigste ziet u hier: nou ja, daar was ik natuurlijk heel erg blij mee, dat begrijpt u. Vooral dat strikje, dat deed 't em.
     
     
     
    Maar nadat hij uitgepakt was, kreeg ik dorst. Dat probleem werd geheel en al opgelost, toen ik het volgende pakje ontstrikte:
     
     
    Een echte aanrader, ik spreek uit ervaring. De Schotse Hooglanden zijn uw Fat Lady niet vreemd, zoals u weet, maar dit is zeker een extra reden om terug te keren. 
     
    Aan sommigen is iets speciaals wel besteed, dus ik mag wel zeggen dat dit mij zeer goed van pas komt:
     
    Laden en schieten is echter wel oppassen, het vereist een strakke timing.
     
    Achteraf lust ik altijd graag iets zoets, u ook?
     
     
    Chocoladesmaak, he-le-maal goed!
     
    Voor het onzekere typje:
     
    Voor wie het niet ziet:
     
     
    Het werkt echt, het geeft écht licht, gloeiend!
     
    En is dit niet schattig?
     
     
    Daar heb ik menigeen al een plezier mee gedaan, toch, knuffelaars?
     
    Maar: Sommigen moeten worden gewaarschuwd:
     
    Nee, uw Fat Lady is niet overal voor in.
     
    En tot slot een aantal bij elkaar, die leuk op de schoorsteenmantel staan. Ze hebben een hoge amusementswaarde, mocht u er eentje willen proberen, laat het  me weten.
     
     
    Voorlopig vermaken wij ons hier nog wel even, in het boudoir.
    Tot later!
     
     
    Lees meer...
     Circus
     
    In de nacht waren de tenten opgetrokken, heimelijk en glimmend in de regen. De buitenlandse mannen lagen te slapen in hun caravans, moe van het harde werken.
    Eén voor éen arriveerden de grote kermiswagens, parkeerden op de hen daartoe aangewezen plek en lieten hun steunen op de grond zakken.
    De wagen van de Dikke Dame, u begrijpt, familie van, kreunde en steunde onder zijn gewicht, maar stond uiteindelijk als een huis.
    Ze draaide het stuur in de cabine op het stuurslot en liet de zijwand uitschuiven, waardoor haar wagen weer een echte huiskamer kreeg.
    De dikke kussens arrangeerde ze gezellig op haar leren bank en ze zette koffie.
    Ondertussen startte ze haar laptop vast op, om te kijken of ze berichten had. De show begon pas die avond, ze had ruimschoots de tijd om zich voor te bereiden op haar aandeel en nestelde zich met laptop en koffie tussen de kussens.
    Nieuwsgierig opende ze haar mailbox en ja hoor, hij had gemaild!
    Al een tijdje kreeg ze berichtjes van een man, hij schreef soms grappige dingen en werkte ook bij het circus, als levende kanonskogel. Elk matinee en elke avondvoorstelling liet hij zich vanuit een groot kanon door de tent naar de nok schieten, om daar in het vangnet te landen.  Zijzelf, de Dikke Dame, hoefde alleen maar mooi te wezen, lag in een glitterpakje met netkousen op een fluwelen bank en werd in de pauze door het betalend publiek bekeken. Vroeger had ze in de trapeze gehangen, maar daar werd ze te zwaar voor. De Triolo's wilden haar niet meer opvangen, vanwege haar gewicht. Haar broer, de circusdirecteur, had toen gezegd dat ze een bezienswaardigheid kon worden, zodat de mensen in de pauze - behalve dieren- ook haar konden bekijken. Aldus geschiedde. Ze vond het prima, ze verdiende genoeg om van te leven, kreeg goede fooien en ontmoette leuke mensen. Soms werd ze uitgescholden, maar ze had allang af geleerd zich daar iets van aan te trekken.
    Hij was ook aan haar voorbij getrokken, zonder dat ze het wist. Hij kon niet lang blijven, maar was komen kijken naar het circus van haar broer, als het ware om de concurrentie in te schatten. Ze had er geen problemen mee, terwijl haar broer, toen hij het hoorde, briesend van onmacht had geroepen dat zulke figuren uit zijn tent moesten blijven!  Via het contactformulier van het reizende circus had hij haar email achterhaald en sindsdien schreven ze met elkaar.
    De mails werden steeds intiemer. Zo wist ze al dat hij geopereerd was als kind, dat hij al vele malen gewond was geraakt bij zijn lanceringen en dat hij van snoepen hield.
    Van haar kant had ze hem gemaild dat ze zich soms eenzaam voelde, dat ze was opgegroeid in het circus, naar school was geweest in de reizende circusscholen over de hele wereld en dat haar hondje was weg gelopen toen ze in Moskou stonden. Maar nu waren ze in Nederland, beide.
    Dit was een uitgelezen kans om elkaar te ontmoeten, had ze bedacht. Hij was daar steeds erg terughoudend over geweest, wilde haar niet lastig vallen met ingewikkelde reisplannen, voorstellingstijden, etc. Maar ze was er aan gewend en vond dat ze best het initiatief kon nemen om een date te regelen.
    Ze stuurde hem een kort berichtje: Wil je graag ontmoeten, vanavond naar de laatste voorstelling, kom je? en klapte daarna de laptop dicht.
    Terwijl ze haar exotische pakje voor die avond buiten hing, zodat het kon luchten, dacht ze na over hoe ze het aan zou pakken. Het moest toch eigenlijk iets worden met die man, ze klikten, dat was overduidelijk. Hoe zou ze hem herkennen? bedacht ze ineens....ze had hem immers nog nooit ontmoet en hij stuurde geen foto's, terwijl zij dat wel had gedaan. 
    Toen klopte de clown op haar deur, om geschminkt te worden, zoals zij voor elke voorstelling deed en had ze geen tijd meer om nog over hem na te denken. 
     
    Het was druk, die avond. Het was nog niet erg koud, ondanks het najaar en de mensen verdrongen zich bij de kassa. Stiekem gluurde ze van achter een hoekje naar de rij bij de kaartverkoop. Zou hij er tussen staan?
    Ze bekeek alle mannen, maar zag niemand die ze zich als levende kanonskogel kon voorstellen. Licht teleurgesteld liep ze naar haar barokke bank, waar ze in een dikke badjas wachtte tot ze aan de beurt was. Ze opende altijd samen met haar broer de voorstelling, hoefde niets te zeggen, maar oogstte altijd bewonderende blikken van de mannen. Dat de vrouwen weg keken bij zoveel weelderigheid, verbaasde haar niet. Ze bestelde haar push-ups speciaal in Amerika.
     
     
     
    De show verliep voorspoedig en toen het geroezemoes van het vertrekkende publiek zo'n beetje verstomde, stond ze met kloppend hart bij de uitgang. Zou hij er zijn? Ze zocht naar iemand met brede schouders en een stoere tred, dat kon toch niet anders, met zo'n beroep. Maar iedereen liep zonder rond te kijken de tent uit, de mensen wilden naar huis, het was tenslotte al laat.
     
    Hij had haar allang gezien, bekeek haar net zoals de eerste keer met genoegen en een zekere wellust, wat een wijf! Hij zoog z'n onderlip naar binnen en zette een stap vooruit, nu stond hij in het licht. Maar ze zag hem niet, ze keek naar de mensen die vertrokken. Hij deed nog een paar stappen en stond nu bijna achter haar, kon haar bijna aanraken. Toen zei hij zacht: Dee.......en ze draaide zich om. Een brede lach verscheen op haar gezicht en ze omhelsde hem blij, hij was gekomen!
    Ze nam hem mee naar haar wagen, hij bekeek alles. Hier en daar moest hij bukken, vanwege zijn lengte. Onverwacht, want ze had niet zo'n lange vent verwacht, hij moest toch in een kanon passen? Ietwat nerveus begon ze over de voorstelling te praten en stelde hem vragen over zijn werk. Hij hield de boot af, gaf vage antwoorden en schoof ondertussen wat dichter naar haar toe.
    Natuurlijk had ze dat in de gaten, maar ze deed alsof ze niets door had.
    Waarom zou je meteen toehappen, ook al wilde je dat nog zo graag?
    Tenslotte vroeg hij, als een echte gentleman, of hij haar mocht kussen?
    Hij deed het voorzichtig, maar daarna ruwer, ze genoot ervan. Het was lang geleden dat ze zo was gekust.
    Hij bleef slapen, ze beleefden samen een nacht die ze niet gauw wilde vergeten en kwam - toen ze wakker werd- tot de ontdekking dat hij was vertrokken.
    In de war bleef ze even in bed liggen, de lakens nog verkreukeld van de nacht daarvoor. Waarom was hij er vandoor? Had ze iets verkeerd gedaan?
    Ze deed de deur van haar wagen open om te kijken of hij soms buiten was? Maar buiten was het stil, het miezerde wat, de kermiswagens waren allemaal nog in diepe rust. Ze was verbijsterd. 
     
    Pas 's avonds kwam er een berichtje, terwijl ze al honderd keer haar mail had gecheckt:
    Lieve Dikke Dame, dank je wel voor een heerlijke belevenis. Heel mijn leven wilde ik al eens slapen bij de Dikke Dame. Die droom is gisternacht uit gekomen.
    Ik ben geen levende kanonskogel, maar boekhouder op een kantoor en zal je nooit vergeten! Heel veel liefs,
     
    Het kostte haar weken om te herstellen, maar uiteindelijk was ze blij dat ze een man zoals hij had mogen laten genieten en werd hij een fijne gedachte. Ze zag hem nooit weer. 
     
     
    Lees meer...

    Highlandgames

    De knal was zo luid dat iedereen verschrikt om zich heen keek en iemand al in zijn broekzak naar z'n mobiel greep om 112 te bellen, maar het bleek de vlammende uitlaatpijp van een opgevoerde zitmaaier te zijn die deze schrik veroorzaakte! De haag van sensatiebelust publiek week terug naar de hekken. Ze waren toeschouwers bij het NK zitmaaierracen, gevolgd door de jaarlijkse opgevoerde- brommers- cross. Piratenmuziek schalde over het feestterrein en het hele dorp was uitgelopen, omdat iedereen mee ging doen aan de Highlandgames, waarvan de bokaal al vier jaar naar dezelfde buurt was gegaan. Elke buurtbewoner was belust op deze trofee en een paar fanatiekelingen hadden zelfs getraind! Anderen oefenden vnl. in het tillen van glazen bier, zoals dat hoort bij een dorpsfeest op het platteland, maar dit gebeuren valt dan weer onder de noemer "vergaderen". Er was veel vergaderd, voorafgaand aan het feest.
    Jan Smit bleek dit jaar te duur en de doedelzakspeelster die de spelen normaliter opvrolijkte was nog op vakantie. Er moest dus iemand anders worden ingehuurd, maar wie?
    Na overleg met een buurdorp,  bleek daar een doedelzakspeler te wonen, tot verbazing van de autochtonen, die van dit gegeven niet op de hoogte waren. Een man in een geruite rok was toch al niet iets waar de dorpsbewoners trots op waren, maar nu werd het buurdorp mikpunt van algemene spot. Toch werd Gareth ( Gerrit) benaderd of hij wilde komen blazen en zo schalde om tien uur 's morgens "Auld lang syne" door het nog stille dorp. De ploegen traden aan en men streed met man en macht om de eerste prijs.
    U begrijpt, als trouwe lezer, dat uw Fat Lady zich niet onbetuigd heeft gelaten: ja, ja, de eerste prijs bij het paalwerpen halen, is geen sinecure!
    Het boudoir fungeerde als bijtankstation voor de vermoeide teams, die onder het genot van een korte massage ( de fysiotherapeut van de naastgelegen grote stad is teamleider van een buurt, heel handig) tijd hadden om bij te komen, alvorens zich in de vaart te storten, over een van pallets gemaakte "loopbrug". Er is overigens niemand droog over gekomen.
    's Avonds speelde een band in de warme, volle tent en gingen de beentjes van de vloer.
    Het was een drukte van belang, de tap kon het nauwelijks aan en er stond een lange rij voor de toiletwagens.
    Onder een lantaarnpaal zat een vrouw te plassen. Rok omhoog, vastgepakt tussen haar knieën, broekje op de enkels, hing ze scheef leunend vanwege de plasrichting, tegen een hek.
    Mijn verbazing was groot, dat zult u begrijpen. En dat vlak bij de toiletten, waarom?
    Even later, toen uw Fat Lady zich weer bij de meute had gevoegd, tikte iemand mij op de schouder: "Ik wou even zeggen dat ik klaar ben met plassen, hoor!" Verbaasd draaide ik me om en keek recht in de ogen van de plassende vrouw. Even wist ik niet wat ik moest zeggen. Ze maakte van de gelegenheid gebruik om te vervolgen met: "Die toiletwagens vind ik altijd zo'n gedoe en onder de lantaarnpaal zie je tenminste wat je doet." Meteen draaide ze zich om en wurmde zich door de menigte mensen, uit mijn zicht.
    Alhoewel niet op mijn mondje gevallen, was ik nu toch lichtelijk verbijsterd. Ik deelde mijn verbazing met Gareth/Gerrit, die vanwege zijn lengte boven de mensen uittorende en zag dat de dame (?) in kwestie ondertussen bij de bar stond. Kennelijk had ze weer ruimte om verder te drinken. Gareth haalde zijn schouders op en vroeg of ik nog iets wilde drinken? Hij kwam terug met een paar flesjes en we liepen naar buiten, uit de warme drukte. Buiten laaide het vuur in de daar opgestelde tonnen, onder toezicht van de plaatselijke brandweer. Of ze daadwerkelijk zouden kunnen ingrijpen was nog maar de vraag, gezien de hoeveelheid lege flesjes die ze om zich heen hadden verzameld.
    Maar het was er gezellig en Gareth legde gemoedelijk zijn arm om mijn schouders, friemelde hier en daar niet onaangenaam en kuste ook al eens 's zachtjes mijn mond.
    Wie het bedacht kan ik u niet vertellen, maar iemand kwam op het idee de Higlandgames nog eens dunnetjes over te doen. Dat leek de hele groep die buiten stond een prima plan en zo zetten wij koers naar het veld waar de benodigde attributen opgeruimd en wel op een boerenkar lagen. Klaar om afgevoerd te worden. We haalden alles er weer af en zochten in het donker de lijnen die we de dag daarvoor zelf op het veld hadden geschilderd, met het verfkarretje van de voetbalclub. Nu is het zo dat de mannen die de Highlandgames spelen, dit doen met ontbloot bovenlijf en zodoende wierp iedereen shirts en blouses aan de kant, of knoopte er een rokje van. In het donker was het moeilijk te zien, maar u begrijpt dat uw Fat Lady zich niet onbetuigd kon laten. Gareth zag er niet onappetijtelijk uit en bleef in de buurt om zijn pas verworven vriendin warm te houden.
    Ik hoef u vast niet uit te leggen dat de door mij behaalde eerste prijs weinig te maken had met het sportieve, maar kan u wel mededelen dat wij ondertussen regelmatig verrast worden op doedelzakmuziek in het boudoir!
     
     
     
     
     
    Lees meer...
    Huilen en schreeuwen
     
    Met een voorraadje Prosecco ( dat gaat snel in het boudoir momenteel)  en wat diversen karde ik de supermarkt uit, zoveel mogelijk in de schaduw blijvend vanwege de overdadige warmte. Op straat was het rustig, heel rustig. In de verte huilde een kind, verder was het doodstil. De warmte was bijna tastbaar. Mijn auto stond een eind verder, waar ik een plekje onder een boom had gevonden, maar bij het openen van het portier kwam me alsnog een benauwde deken van hitte tegemoet. Ik zette de boodschappen achterin en hoorde weer het huilen. Toen ik om me heen keek zag ik een kind zitten, op de stoep. Hij zat op het randje, op de kruising en snikte. Verder was er niemand te bekennen. Hij zat er eigenlijk knap gevaarlijk, dus ik liep er naar toe. Zo'n huilend kind in z'n eentje.....waar is z'n moeder? Terwijl ik naar hem toe liep, dacht ik bij mezelf: Waarom denk ik nu niet "waar is z'n vader?", maar was toen al bij hem gearriveerd.
    Toen hij me zag dook hij in elkaar. Het kind was een jaar of drie, niet ouder. Hij had een geel autootje in zijn hand, dat hij voortdurend heen en weer over de rand van de stoep bewoog. Het maakte sporen in het zand, wat daar kennelijk was achter gebleven van het straten.
    "Hoi, moet jij zo huilen?" vroeg ik hem, gehurkt. Hij reageerde niet, maar snikte iets zachter verder. "Wat heb jij een mooie auto", in een poging contact te krijgen.
    Maar nee, geen reactie. Ach, zo'n klein huppeldepupje, moederziel alleen op straat; veel te klein om daar alleen te zijn.
    Hij had een wit shirtje aan, kraakhelder en een broekje waarvan ik aan het merkje kon zien dat het een duur exemplaar was. "Hoe heet jij eigenlijk? deed ik nog een poging. Hij gaf geen sjoeche, maar legde zijn hoofd op zijn knietjes.  Ik richtte mij weer op en dacht na. Meteen de politie bellen? Misschien eerst maar even om me heen kijken of er ergens iemand loopt te zoeken, paniek zaaien kan altijd nog.... Maar ja, om hem hier nu moederziel alleen achter te laten, zo aan de weg.....nee. Ik besloot naast hem te gaan zitten en trok met mijn vinger lijntjes in het zand, deed alsof hij er niet was. Dat wekte zijn nieuwsgierigheid en hij zei sniffend: "weg". Om daarna zijn autootje tussen mijn lijntjes te laten rijden. "De auto rijdt op de weg" zei ik, "waar gaat hij naar toe?" Geen antwoord.
    Het was daar eigenlijk wel snikheet, op die stoep. Ik wilde er niet lang blijven zitten in elk geval. Maar nog steeds niemand te bekennen.
    Wat doet een mens in zo'n geval? 'k Kon hem toch moeilijk onder de arm mee nemen.......
    Van de kant van de supermarkt kwam een oudere dame aanfietsen.
    Zij zag ons zitten en zei: "Ach, moet hij zo huilen, jongen? Is je moeder boos op je?" Ze stapte af toen ik zei: "Ik ben z'n moeder niet, hij zit hier in z'n uppie te huilen". "Och och, dat is nou toch ook wat" en, graaiend in haar tas: "Wil je een snoepje?" Maar nee, hij wilde ook geen snoepje. Hij wilde niks.
    Van de andere kant arriveerde nog een fietsende bejaarde, de dames bleken elkaar te kennen: " Griet, moet je nou eens kijken, dat jongetje is verdwaald". Bij die woorden keek het jochie even op, heel snel, om daarna zijn hoofd weer te buigen. Nu nog twee mensen erbij en het oploopje was compleet.
    De eerste vrouw deed het verhaal aan de tweede, beiden nu met hun hoofd schuddend en ja hoor, dat kwam het begin van de tirade al: "Welke moeder laat nu haar kind hier zomaar alleen...."  en " Je leest zoveel naars in de kranten, misschien is hij", tot ik ze onderbrak. Wat heeft een kind aan dat soort praatjes?
    Ik vroeg de dames of ze in de nabij gelegen winkels wilden vragen of ze konden omroepen dat er een jongetje buiten zat en stuurde ze op die manier even weg.
    Toen zag ik een vrouw met driftige passen onze kant uit komen. Ze riep al uit de verte. "Godverdomme Joost, nu flik je me dat alweer, wat ben je toch ook een klotejong!" schalde het over straat. En meteen er over heen: "Wat moet jij met mijn kind, afblijven!!!" op felle toon. Het jongetje dat Joost heette, schoof voorzichtig een beetje naar mij toe. Ik voelde het meer dan dat ik het zag.
    Toen de vrouw dichterbij kwam riep ze nog een keer: "Flikker op mens, blijf met je poten van mijn kind af!" Voor ik het wist, had ze Joost bij zijn arm gegrepen, trok hem van de stoep af en sleurde hem al scheldend naar de overkant van de straat. Even was ik verbluft. Maar ho es even, dat jochie.....!
    "Zeg, wacht eens even!" riep ik de vrouw achterna. "Is dat jouw kind?"
    "Mens, waar bemoei jij je mee!" riep ze terug, Joost nog steeds mee trekkend.
    "Ik bemoei me met een kind wat hier zit te huilen en wil weten of jij zijn moeder bent." zei ik. Schreeuwen helpt over het algemeen niet, in dit soort gevallen.
    "Ja, ik ben de moeder van dit loeder", onbewust rijmend. Inwendig moest ik er om lachen. "O, gelukkig", zei ik, "en waar ga je nu met hem naar toe dan? "
    Ze bleef stil staan en liet Joost vallen. "Waar ga ik met hem naar toe? Hoezo, wat gaat jou dat aan?" Ze keek me dreigend aan, maar in haar ogen zag je de onzekerheid.
    Vijf minuten later zaten we samen op een bankje, met Joost tussen ons in.
    Ze liep af als een wekker. Het hele verhaal kwam eruit, al haar moeilijkheden, al haar onmacht. Excuses ook, voor haar geschreeuw. Maar na haar verhaal snapte ik het, ik zou ook geschreeuwd hebben.
    Joost was door zijn vader gekidnapt geweest, ontvoerd naar het buitenland, zoals je in "Vermist" wel eens ziet. Dit was een live verhaal. De dames arriveerden ondertussen ook en stonden er stil bij te luisteren, de een met tranen in haar ogen. Door de hele affaire stond haar leven op z'n kop en was Joost nauwelijks bereikbaar geworden. Het onderwerp van gesprek reed met zijn autootje heen en weer over het bankje, hij keek niet op of om.
    Het is niet eenvoudig, een kind met autisme. Daar mag je zo nu en dan best van schreeuwen, ook als het warm is, ook als anderen hun hoofd schudden.............
     
     
    Lees meer...
    Uitzicht.
     
    Met een zucht stapte ze de draaideur van het ziekenhuis uit, waar de oogarts had geconstateerd dat ze toch een andere bril moest. De zucht was vanwege de gedachte aan de gang naar de opticien, die resideerde in een stoffige zaak met foute kleuren en "Uw zicht, Onze zorg" op zijn ruiten had staan.
    Zorgelijk was het allemaal al genoeg en de weke handen van de opticien droegen niet bij aan het welzijn van iemand wiens zicht steeds beroerder werd en dan ook nog werd opgezadeld met dikke glazen en een lelijk montuur.
    In gedachten verzonken liep ze over het parkeerterrein en botste bijna tegen een auto aan, die zo groot was dat hij niet niet in het vak paste. De vrouw achter het stuur, die net achteruit wilde rijden, stond boven op de rem. Ze stapte geschrokken uit en zei: "Gaat 't? Slecht nieuws gehad zeker, och kind, ik weet er alles van." Beide vrouwen keken elkaar aan. "Maar ja, het helpt niet om er over te klagen, he? ", vervolgde ze met een vage glimlach. "Nee", zei ze terug en bekeek het gezicht voor haar eens goed: op haar neus prijkte een knalgroene bril met ronde glaasjes en witte stippeltjes op de rand, wauw! "Wat heb jij een leuke bril" riep ze spontaan, zoals ze gewend was te doen. Sommige mensen schrokken er wel eens van. Maar de brildraagster zei: "Ja he, dat hoor ik wel vaker." "Mag ik weten waar je dat leuke montuur hebt gevonden?" Terwijl ze weer achter het stuur kroop zei ze: "Ja hoor, bij "Uitzicht" in Standeren, geweldige zaak!  Zeg, tot ziens!"
    Toen ze zelf in de auto zat hield ze het stuur stijf vast en mompelde: "Uitzicht in Standeren, okeeeee". Ze reed meteen uit haar woonplaats door naar Standeren, parkeerde en ging koffie drinken bij de Hema. Aan het meisje achter de balie vroeg ze waar ze "Uitzicht" kon vinden en na een korte wandeling stond ze voor de zaak. De kleuren in de etalage knalden je tegemoet, dat was heel iets anders dan haar gebruikelijke opticien!
    Ze stapte naar binnen en verbaasde zich meteen over het grote aantal monturen, in alle kleuren en soorten, maar vooral over de vriendelijkheid van het aanwezige personeel, die allemaal om de beurt "goedemorgen" riepen. Een van de meisjes vroeg of ze koffie wilde en alhoewel ze dat al had gehad zei ze "ja" en kreeg ze een lekkere stoel gewezen waar ze mocht gaan zitten. Op haar gemak keek ze rond en dronk ze van de hete koffie, toen twee personeelsleden bij haar kwamen zitten. "Waarmee kunnen wij je helpen", vroeg de ene, een jonge jongen die leek weg gelopen uit een reclame voor shampoo. Ze gaf hem het recept van de oogarts.
    "O, dat is geen enkel probleem, weet je wat, ik zet 't even in de computer en dan kijk jij vast welk montuur je leuk vindt, oke?" Haar eigen opticien had geeneens een computer en al helemaal geen gekleurde monturen. Gedekt, dat was zijn eeuwige advies, vooral niet opvallen. Maar dat paste niet bij haar en daarom voelde ze zich er altijd ongelukkig bij. Haar huidige montuur was dan ook ronduit saai te noemen en was de laatste jaren simpelweg van nieuwe glazen voorzien als dat nodig was.
    Ze dwaalde door de grote zaak, van de ene naar de andere vitrine, totdat een van de jongens naar haar toe kwam en zei: "Je mag gerust pakken wat je allemaal wilt passen hoor, al zijn het er honderd, maakt niet uit!" Verbaasd keek ze hem aan, echt? Hij bracht haar een dienblad waarop ze de gekozen monturen kon verzamelen en liet haar in alle rust zoeken. Ze koos, ze koos alsof ze in een snoepwinkel stond......knalroze, felblauw, groen met glittertjes op de pootjes, groot en zwart, klein en zonder randjes, alles wat ze maar leuk vond belandde op het dienblad. Totdat ze klaar was en een van de jongens naar haar toe kwam: "Zeg maar Lammert, ik ga met je passen en zet alles goed op je neus". Aldus geschiedde.
    Samen met Lammert zat ze aan een tafel met een spiegel en een voor een plantte hij de monturen op haar neus. Hij rook lekker. Hij had gespierde handen en was ook van dichtbij aangenaam om te zien. Zo nu en dan grijnsde hij als ze aan zijn ogen kon zien dat een montuur haar goed stond. "Best lastig he", zei Lammert, "er is veel om te kiezen." Bij zichzelf dacht ze: "Joh, ik heb allang gekozen, doe mij jou maar", maar dat kon ze moeilijk hardop zeggen.
    Toen Lammert een haarlok die voor haar ogen viel naar achteren streek, werd ze week in haar benen. Toen Lammert haar handen pakte om haar te laten voelen hoe de lijnen van een goed montuur moesten lopen brak het zweet haar uit. Hij begreep haar verkeerd en zei: "Ja, je krijgt het er warm van soms, dat hebben wel meer mensen. Maak je maar niet druk, daar hebben wij een extra service voor." Hij stond op en ging achter haar staan. Ineens voelde ze zijn handen op haar schouders, die haar begonnen te masseren. Ze was verbaasd, maar liet het gebeuren.
    "Ontspan je maar" hoorde ze achter zich. En dat deed ze. Weldadig knepen Lammert's handen in haar schouders, in haar nek en rond haar schedel, terwijl haar hoofd rustte tegen zijn buik.  "Zo, daar zitten wel wat knopen zeg, ik zal ze even weghalen, vind je dat goed?" Ze besloot dat ze alles goed vond en zakte een beetje onderuit in de zachte stoel.
    Lammert's handen deden vakkundig hun werk en ze voelde de spanning uit haar schouders wegvloeien. Hij zei: "Ik doe de deur even dicht, dan heb je geen last van nieuwsgierige kijkers" en liep weer terug naar zijn plek. Hij begon minder hard te knijpen en liet zijn handen nu ook over haar hoofd gaan. Het leek alsof hij haar streelde, maar dat zou vast niet zo zijn, ze werd wat slaperig.
    Als in een droom voelde ze hoe zijn handen via haar nek en schouders naar beneden zakten, zijn krachtige vingers duwend en zacht knijpend, al masserend naar haar - even verstijfde ze- naar haar borsten???? Zacht hoorde ze hem zeggen: "Relax, ik doe niets wat je niet wilt, zeg het als je wilt dat ik stop en ik hou er mee op". Even dacht ze: "Dit kan toch niet!?" maar die gedachte ging snel voorbij. Dit was heerlijk, wie had er zo'n opticien!? "Je hebt mooie, stevige borsten, ze voelen goed" zei Lammert zachtjes achter haar. Van haar mocht hij doorgaan, uren als het moest!
    Haar ogen zakten dicht en even later voelde ze hoe hij stopte en hoorde ze hem zeggen: "Ik kom even aan de andere kant, goed?" Ze knikte loom. Ze vond alles goed en dacht allang niet meer aan haar montuur.
    Zacht maar dwingend duwde hij haar knieën uit elkaar en knielde voor haar op de grond. Zijn vingers streelden haar benen en kropen onder haar rok, die hij lichtjes optilde. "Wat een fraai uitzicht", fluisterde hij en liet zijn handen over haar heupen glijden, onder de stof. Ze kreunde en liet hem zijn gang gaan.....
     
    In de stille ruimte, achter in de zaak van de opticien, werd ze langzaam wakker.
    Naast haar lag het montuur met de glittertjes, met glazen er in. Ze pakte het, zette het op haar neus en keek in de spiegel. Het zat perfect. Blij stond ze op en met een licht gevoel van schaamte deed ze voorzichtig  de deur open; wie viel er nu in slaap bij de opticien.....!
    Maar het personeel riep om de beurt: "Hallo, ben je er weer, is het goed gegaan?" en "Zo, hij past goed he?" en "Kom volgende week maar weer, dan weet je of het bevalt".  Ze vroeg wat ze moest betalen? "Nee joh, kom volgende week maar, dan zien we wel verder, dat komt wel goed."
    Verbaast liep ze langzaam door de zaak, Lammert was nergens te bekennen.
    "Oh, uh, nou, okee, dat is goed", zei ze met licht opgetrokken wenkbrauwen, dit was ze niet gewend.  Ze voelde tussen haar benen nog de tinteling, was het echt, of had ze 't gedroomd?
    Bij de glazen deur van de ingang zag ze hem staan, hij rookte een sigaret. Blozend stond ze achter hem en wist niet wat ze moest zeggen. Hij draaide zich om, keek haar aan en zei: "Tot volgende week dan maar, ik zal er zijn", met een glimlach.
    Hij stapte de winkel binnen en verdween, haar in verwarring achter latend.
    Huppelend ging ze naar huis, niet wetend dat Lammert haar na keek en nogmaals mompelde: "Wat een uitzicht!"
     
     
                                         
     
     
     
     
     
     
     
    Lees meer...
    Prei
     
    En, boer Piet van Genderen, hoe is het hier op het boerenland, ik zie dat de prei nog in de grond staat?
    Joaaaa, de prei staot nog in de grond, ja.
    En die prei hoeft er nog niet uit?
    Neueueu, die prei hoeft er nog niet uit.
    Dus u laat het nog even staan?
    Joaaaa, ik loat het nog even stoan, ja.
    Maar komt het dan wel goed met de prei?
    Joaaa, dat komt wel goed met de prei heur.
    En als het nog kouder wordt?
    Nooaaaa, of het nou kouder wordt, of wermer wordt, of kouder of wermer, noaa, dat maekt niet heul veul uit heur.
    Oh, dus de prei kan wel wat hebben, begrijp ik?
    Joaaa, de prei kan wel wat hebben.
    Ook als het stevig vriest?
    Nooaaa, als het nou dooit of vriest, of dooit of vriest, neu, dat doet niks, neu.
    En doet u nog iets bijzonders met de prei?
    Neeu, ik doe niks bijzonders met de prei, neu.
    U voegt geen speciale middelen toe?
    Neeu, ik voeg geen speciale middel'n toe, neu.
    U praat ook niet tegen de prei?
    ???? Proaten??? Teg'n de prei?
    Neeu, ik proat niet teg'n de prei, neu.
    Nou, dan zal ik u maar eens vertellen wat voor weer we morgen krijgen.
     
    Net niet helemaal letterlijk, maar toch een redelijke neerslag van het gesprek van Piet Paulusma met boer van Genderen, op SBS6.
    Uw fatlady moest 't even kwijt!
     
    Lees meer...
    Why try harder?
     
    Onlangs ontwaarde ik mijzelf geheel gesloopt op een fat boy, in full color.
    Dit tot mijn eigen verbazing, maar soms leiden de wegen niet langs Rome.
    Aan de overkant werd verbouwd. Een grote, gebutste container arriveerde bij het op te knappen pand, vergezeld van enige flinke jongens, waaronder een om op te vreten stevigerd. De heren hadden zich fiks ingepakt vanwege de sneeuw en begonnen alras met grote onderdelen hun werk te doen.
    Dreunend vielen hier en daar brokstukken van hun sloopwerk naar beneden, die ze vervolgens in de container wierpen. Het was een aangenaam gezicht, deze kerels.
    Uw fatlady verpoosde zich enige tijd met het kritisch beschouwen van de mannen en kwam al snel tot de conclusie dat ze aan koffie toe waren.
    De thermosfles van moeder de vrouw kon in de cabine blijven, want mijn verse koffie is niet te versmaden, zeker niet als ze is voorzien van een druppeltje van het een of ander, uit een bepaalde fles. De mannen vonden het een hartverwarmend gebaar en zetten zich netjes op een oude krant op mijn pluche bank.
    Het boudoir is voorzien van riante zitgelegenheid, maar aangezien de heren nogal stevig waren, trok ik de fatboy er even bij, zodat er voor iedereen plaats was.
    Geen van de mannen had ooit op zo'n ding gezeten en ze wilden het een voor een uitproberen, wat tot grote hilariteit leidde. De voorman van het stel, met op zijn shirt: "I'm number I, so why try harder", opperde dat ze zo'n groot kussen wel konden gebruiken op 't werk, om zo af en toe eens op uit te rusten.
    Natuurlijk bood ik onmiddellijk mijn diensten aan en zo kwam het dat de heren elke dag om de beurt plaats namen op mijn zachte kussens.
    Het was een lust, deze mannen te zien binnen treden, met hun smerige werkmansbroeken, die ze bij de voordeur al uit deden; keurige jongens! Al snel vonden ze de weg naar de keuken en zaten wij elke dag rond hetzelfde tijdstip gezamenlijk aan de koffie, waarbij we van alles en nog wat bespraken.
    Toen het werk op z'n eind liep, vroeg number I of hij nog eens langs mocht komen, vanwege de gezelligheid. Dat mocht en nog geen week later belde hij aan, zijn stoere wagen met aanhanger pal voor de deur geparkeerd.
    Hij zei geen woord, duwde resoluut de voordeur achter zich dicht en keek me aan. Zonder een woord pakte hij me vast en zoende me heel voorzichtig, alsof hij nog toestemming nodig had. Zonder me los te laten deed hij de deur naar de kamer open en liet me zacht zakken op de fatboy, die onder ons gezamenlijk gewicht verschoof tot een matras van aanzien.
    Hij deed zijn best, was heel voorzichtig en behandelde me alsof ik van porselein was, met zijn grote handen. Het was gewoon aandoenlijk.
    Heel zachtjes vonden zijn vingers de weg en toen het nodig was vroeg hij toestemming om als sloper zijn werk te mogen doen.
    Lig je lekker, schatje? vroeg hij, alsof ik de prinses op de erwt was..... en ja, ik lag heerlijk, op en onder fatboy number I.
     
     
     
     
     
    Lees meer...
    Topwijf.
     
    Voordat het boudoir werd geopend, is er natuurlijk marktonderzoek gedaan door uw fatlady, zoals u al vermoedde. Heeft een boudoir bestaansrecht? En zo ja, wat zijn de voor- en nadelen, waar liggen de valkuilen op de loer en hoe pakt men zoiets het best aan? Daarvoor ging ik te rade bij Nell, een beroemdheid in de lokale contreien, die haar sporen verdiende in de horeca. Ook van wat zijtakken van deze intensieve beroepsvoering was Nell niet vies en zodoende leerden wij het klappen van de zweep van deze bijzondere dame, waarvoor wij haar eeuwig dankbaar zijn.
    Nell was de enige hoer in de provinciestad H., maar hield dit goed verborgen en zodoende waren slechts een paar ingewijden hiervan op de hoogte.
    Nell was daarnaast eigenaresse van een kleine discotheek , de enige discotheek waar het roken van plantjes geen probleem was, zij deed het tenslotte zelf ook. Veel keus was er niet, eind jaren 70, of je moest naar de provinciale hoofstad; maar dat kon niet op de fiets.
    Nell stond altijd zelf bij de deur en gaf iedereen die binnen kwam een hand, zodanidg dat men gedwongen was in haar bruine ogen te kijken en ze meteen dwars door iedereen heen keek. Zorgwekkende types weigerde ze en nimmer maakte ze gebruik van stevige uitzetters zoals andere uitbaters wel deden.
    Nell dwong respect af, zag er altijd keurig verzorgd uit (luipaardenprints en veel goud ) maar altijd in het nette en  sprak daarnaast accentloos Nederlands.
    Als er gedonder was, en dat was er vaak, pakte Nell hoogstpersoonlijk de daders in hun nek en mikte ze de tent uit. In de kelder c.q. garderobe stond "dikke Piet" om de meisjes te beschermen. Nell stuurde ons naar de kelder als er messen te voorschijn werden gehaald.
    Na sluitingstijd switchte Nell naar haar tweede beroep en werd ze bij tijden, midden in de nacht of 's morgens vroeg, gesignaleerd met duistere figuren, in dure wagens.
    Elke avond, rond een uur of zeven, at Nell in een restaurantje vlakbij haar disco, waar wij wijn met haar dronken en veel van haar leerden. Wij waren trots op ons contact met Nell, ze was tenslotte veel ouder en wijzer dan wij en was zelfs in Amerika geweest. Toen ze beweerde Frank Sinatra te kennen, werd het ons ietwat te gortig, maar de twijfel was gezaaid. Bij haar thuis stond een foto van hem en haar op de schoorsteenmantel, dus het moest toch wel waar zijn?
    Nell onderging tot drie maal aan toe een abortus en was altijd en eeuwig omringd door foute mannen die haar misbruikten en daarna voor oud vuil in de goot wierpen.
    Ze was niet vies van drugs en drank, maar hield het altijd onder controle. Nooit is ze ergens gevonden in onbetamelijke staat of iets wat er op leek.
    De disco verhuisde naar een grote pand en floreerde; Nell werd een rijke vrouw.
    Op een dag verkocht ze de zaak en begon ze een winkeltje in meubilair in het duurdere segment. 't Leek meer dan 't was, maar voor wie daar niet doorheen kon kijken, was het een chique zaak. ( weer die luipaardprintjes....) Wij verloren haar een beetje uit het oog, maar kwamen haar af en toe tegen. Dure kleding, geruite pet, toedelig hondje, u kent het type wel. Altijd keurig in de make-up en vriendelijk groetend met een knikje.
    Al haar mannen hadden haar bedrogen en ze woonde alleen, in een rijtjeshuis met fluwelen gordijnen.
    Een nieuwe man kwam in haar leven, die haar mee nam naar het stedelijke Amsterdam. Toen zagen we haar niet meer en hoorden alleen roddelverhalen over Nell, die een wild leven op de Wallen scheen te leiden. Heel af en toe stond ze ergens op een foto in de Privé, achter een BN-er, in een bontjas en met een hoed op haar hoofd. Totdat ze - jaren later- in een galerie in haar oude, eigen provincie werd ontwaard. Ze bleek voor de zoveelste maal te zijn besodemieterd, door de zoveelste man die haar gebruikt en berooid had achter gelaten; er leek geen eind te komen aan haar miserie, maar ze hief het hoofd weer op en werd de belle de la beaux van een kleine havenstad. Die laatste jaren van glorie werden zelfs toen door een vermeende liefde naar de knoppen geholpen, zodat zij nu haar dagen slijt in een klein café'tje, waar wij haar terug vonden tussen de menukaart en lege wijnflessen. Nell heeft kanker, aan haar wilde leven is een eind gekomen, zij spreekt nu slechts wijze woorden om anderen haar lot te besparen. Nog steeds is ze een sterke vrouw, die zich niet kapot heeft laten maken door welke man dan ook, maar weet dat het binnen afzienbare tijd voorbij zal zijn.
    Uw fatlady richt bij deze een standbeeld voor haar op, met een luipaardpatroontje en gouden randjes...........Nell is en blijft een
     

    Lees meer...
    Eigenlijk zou je er geen aandacht aan moeten schenken, zo belabberd. Maar hier een reactie van Faeke.
     
     
    Lees meer...
    Categorieën
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl